يادم مي آيد با خود اين گونه مي گفتم:

امام علي عليه السلام امام اول ماست و زياد از ايشان ياد مي كنيم...

امام حسن و امام حسين عليه السلام كه نامشان همواره بر زبانهاست...

امام سجاد عليه السلام كه يادگار كربلاست...

امام باقر عليه السلام را با نام شكافنده ي علم ها ياد مي كنيم...

امام صادق عليه السلام كه رييس مكتب شيعه است...

امام كاظم عليه السلام پدر امام رضا و حضرت معصومه است و بعنوان امام مظلوم در زندان ميشناسيم...

امام رضا عليه السلام كه جاي خود دارد و ايران مشهد اوست...

امام جواد عليه السلام بعنوان پسر امام رضا و جوانترين امام شهيد....

امام حسن عسكري عليه السلام بعنوان پدر امام زمان ياد ميشود...

امام زمان عليه السلام كه سالهاست صدايش ميزنيم...

يادم مي آيد با خود ميگفتم امام هادي عليه السلام چقدر غريب است ...

درميان امامان معصوم از ديگر معصومين كمتر ياد مي شود ...

قلب كوچكم مي گرفت و با زبان بچگي مي گفتم:

امام هادي جان، من بياد شما هستم...

و امروز هم كه سالها از آن زمان مي گذرد دستهايم را بلند مي كنم و مي خوانم:

يا اباالحسن يا علي بن محمد ايهاالهادي النقي يابن رسول الله يا حجة الله علي خلقه يا سيدنا و مولانا انا توجهنا و استشفعنا و توسلنا بك الي الله و قدمناك بين يدي حاجاتنا يا وجيها عندالله اشفع لنا عندالله

بعد نوشت:

يكي از دوستان در كامنت خصوصي بيان داشتند كه امامان معصوم نيازي به ما ندارند و ...

بايد بگويم دقيقا همينطورست بلكه اين ما هستيم كه اگر از هركدام از معصومين غافل باشيم غريب هستيم

 اين پست تلنگري ست كه همواره بياد همه ي امامانمان باشيم چرا كه: كلهم نور واحد...

به تو فکر می کنم و به اعتقاد خودم به تو و به رضایت خودم از تو، به در خواست هایم از تو!

گاهی که می خوانم یا می شنوم " تو برای من، به اندازه ی اعتقاد من به خودت، بزرگی و کارگشا" به این می اندیشم که از تو چه می خواهم یا چه خواسته ام. شاید برای این که... نمی دانم.. اما احتمالا می خواهم خودم را امتحان کنم. شاید هم خدای خودم را!
اما براستی این که در ذهنم و خاطراتم، به دنبال خواسته هایم و اجابت های تو می گردم؛ می خواهم که امتحان کنم که چقدر پاسخم را می دهی؟ یا تو را که چه حد بزرگی و البته کارگشا؟

گاهی تو را زیاد مرور می کنم در ذهنم. راستش را بگویم ناگهان می ترسم و مرورم را تردید می کنم و شاید پشیمان می شوم. اما نه! پشیمان، نه! منصرف می شوم. شاید می ترسم! نمی دانم از این می ترسم که تو آنقدر بزرگ نباشی که خیالت می کنم؟ یا این که من آنقدر بزرگ نباشم که به خیالم هستم؟!

ولی خوب می دانم، هنوز با ترس و تردید آنقدر کنار نیامده ام که؛ قصه ی تکراری درخواست هایم و اجابت تو را، تا ته اش بروم. تا آنجا که بالاخره بفهمم؛ این منم که راضیم و نمی خواهم؟ یا.. راضی ام اما به نخواستن؟

امروز شنبه ۱۳/۱۲/۱۳۹۰ است و چند روزی است که از گرفتن اسکار فیلم "جدایی نادر از سیمین" می‌گذرد. حرف‌های زیادی شنیده‌ام. بعضی‌ها خوشحال بودند... می‌گفتند "زنده باد ایران" بعضی‌ها هم می‌گفتند آبروی ما را بردند... بعضی‌ها هم می‌گفتند اگه خوب نبود که جشنواره فجر سال قبل سیمرغ نمی‌گرفت و ...

حالا نمی‌دونم با حرف‌های این مردم واقعا آخرش این اسکار باعث افتخار هست یا نه؟ نمی‌دونم که آیا ما مردم مسلمان شیعه ایران به خاطر کمی پول دروغ خواهیم گفت؟ آیا فرقی بین مسلمان بودن ماها هست؟ چادری و غیرچادری با هم فرق دارند؟ آیا زنان چادری ما به خاطر ترس از شوهر دروغ خواهند گفت؟ آیا مردان مسلمان ایرانی به خاطر کمی پول، خود را آن‌قدر به آب و آتش هر ننگ و دروغی مي‌زنند و خودزنی می‌کنند؟ و آیا این‌که ما مردم ایران در سرزمینی زندگی می‌کنیم پر از دروغ و نیرنگ خشونت و گریه و غم؟ نمی‌دونم، چرا آقای فرهادی با این‌که گفتند مهم مردم ایران هستند، ولی با این حال از ایران رفتند و خارج از کشور زندگی می‌کنند؟ نمی‌دونم، چرا باید یک زن بازیگر مسلمان ایرانی به نمایندگی از زنان ایرانی با این وضعیت در جشن شرکت کند؟!

نمی‌دونم با این همه تحریم‌های آمریکا علیه ایران، چرا وزارت خارجه آمریکا به اسکار گرفتن ما تبریک گفت؟

طبق آمار، ميلیون‌ها ایرانی از گرفتن اسکار خوشحال شدند! آیا اين ميليون‌ها نفر از اين حرف آقای فرهادی که گفتند برای من مهم مردم ایران هست و کاری به دولتش ندارم و مهم نیست ،هم خوشحال شدند؟ نمی‌دونم چرا اسکار با تمام حرف‌هایی که درباره‌اش هست، چرا بین این 5 فیلم، فیلم ایران رو انتخاب کرد؟ آن هم فیلمی که ما مردم ایران رو دارای اختلاف دینی و فکری و مسلمانی متفاوت نشان داده است؟ آیا ما مردم ایران از هر قشری با همه تفاوت‌ها چه از نظر دینی، فکری و ... کاری به این نظام نداریم و برای‌مان مهم نیست سرنوشت کشورمان؟

الان چند ساعتی است که ار انتخابات مجلس نهم گذشته است و فکر می‌کنم مردم ایران با تمام اختلافات سیاسی و فکری و فرهنگی نشان دادند که افتخار واقعی این است که در ایران هیچ تفاوتی بین مردمش نیست و همه ما ایرانی هستیم و سرنوشت کشورمان برای‌مان مهم است و حاضريم براي رهبر و ميهن‌مان ساعت‌ها در صف بايستيم تا با رأي خود سيلي بزنيم بر صورت همان‌هايي كه اسكارشان هم در جهت تحقير و تضعيف ايران است...

شخصي نزد اميرالمؤمنين عليه‌السلام آمد و گفت: من با آن‌كه مي‌خواهم براي نماز شب برخيزم، اما نمي‌توانم. حضرت در جواب فرمودند: «قدقيدك ذنوبك؛ گناهانت تو را به بند كشيده است»¹ و همان باعث مي‌شود بيدار نشوي. گرچه به‌ظاهر اين روايت اخلاقي است، اما داراي جنبه طبي هم هست. چون مزاج گناه سرد است و بر مزاج سرد و تر مغز مي‌افزايد و به خواب سنگين مي‌انجامد، لذا در روايات داريم خيلي‌ها بر اثر گناهان مي‌ميرند و گناه عمر را كوتاه مي‌كند، چون سردي عصيان، انسان را از تعادل حقيقي كه در قالب مكتب تشيع بر ما ارزاني شده است، دور مي‌كند و باعث ضعف حرارات غريزي بدن مي‌شود... براي نمونه خوب است بدانيم نگاه به زن نامحرم، صفراي فاسد را بالا مي‌برد و در مقابل نگاه به همسر، مزاج را تعديل مي‌كند.

بد نيست به اين نكته نيز اشاره كنيم كه مزاج اطاعت از خداوند گرم است و گرمي طاعت، موجب تقويت حرارت غريزي مي‌شود و در نتيجه انسان‌هاي مطيع خداوند، معمولا عمر طولاني دارند.

حقيقت گسترده خواب بر چشم بسياري از ما كم اهميت است، اما اگر بدانيم خواب هم جزئي از زندگي ماست، مي‌توانيم از لحظه لجظه آن بهره‌برداري كنيم.

به فرموده اميرالمؤمنين عليه‌السلام، وقتي مؤمن مي‌خوابد، روحش به عرش الهي مي‌رود، اما وقتي برمي‌گردد، شياطين در آن دست‌كاري مي‌كنند... اگر فرد باوضو بخوابد، شياطين نمي‌توانند دست‌بردي به آن بزنند.

خواب داراي طبيعتي سرد است، بنابراين نبايد قبل از خواب فعاليت گرم و شديد انجام داد. معده انسان نبايد هنگام خواب زياد پر يا خالي باشد. اگر كسي با معده پر بخوابد، بخارات حاصل از هضم ناقص غذا به مغز رسيده و آرامش او را مي‌گيرد و منشأ خواب‌هاي پريشان مي‌شود. همچنين در روايات داريم با شكم گرسنه نخوابيد و حتما شام بخوريد، حتي يك دانه خرما.

اميرالمؤمنين عليه‌السلام فرموده‌اند: خوابيدن به پشت، خواب انبيا و خوابيدن به شانه راست خواب مؤمنان است. خوابيدن به شانه چپ، خواب كفار و منافقين و خوابيدن به شكم، خواب شياطين است. وقتي به پهلوي چپ مي‌خوابيم، اعضاي درون سينه به قلب فشار مي‌آورند و قلب مؤمن كه مركز الهامات و اشارات الهي است، نمي‌تواند كارش را به‌خوبي انجام دهد و از ديدن رؤياي صادقه محروم مي‌شود. خواب به شكم هم بدترين خواب است؛ چون اخلاط غليظ بدن را به سمت قلب مي‌كشاند، پس چشم‌ها پف مي‌كند، زبان سنگين و دهان بدبو مي‌شود.

براي كاهش مقدار خواب، بهتر است هر شب قبل از خواب، استنشاق^۲ كرده و پس از آن در هر يك از مجاري بيني چند قطره عصاره سياه‌دانه بچكانيد.

1. بحارالانوار، ج4، ص 145.

۲. استنشاق؛ به‌معني شست‌وشوي بيني و مجاري تنفسي و حلق، با آب نمك است...

منبع: كتاب عالمي كه انسان نام گرفت

آقاجان من از شما معذرت می‌خواهم که این روزها رسم وفا و مردانگی تغییر کرده است و برخی بزرگواری شما را فراموش کرده‌اند. شاید از یاد برده‌اند که امروز این همه سربلندی در سایه چه کسی به وجود آمده و چه کسی ما را از پیچ و خم روزهای سختی گذرانده و به جایگاهی نزدیک به قله اندیشه‌های ناب رسانده است.

آقاجان یادمان نمی‌رود «کل یوم عاشورا و کل عرض کربلا» را و اين‌كه در همه زمان‌ها این افراد وجود دارند و درد آورند ...                                                

این روزها دلم  بدجور هوای سیدمرتضی کرده، نمی‌دانم شاید غربت ابراهیم تو را به یادم می‌آورد. می‌گویند تاریخ تکرار می‌شود، اما چقدر فاصله‌ها کم شده! هنوز بیست سال از شهادت تو نگذشته که داستانت یک‌بار دیگر تکرار می‌شود ... این بار اما با ابراهیم ...

من آن روزگاران کودکی بیش نبودم، اما بعدها شنیدم قصه شجاعتت را، ایمانت را و مظلومیتت را. آن روزها که دشمن خارجی مرزهای جغرافیایی سرزمینت را آماج حملات خود قرار داده بود و دشمن داخلی مرزهای عقیده و ایمانت را نشانه گرفته بود، تو یکه و تنها به قلب دشمن زدی و ایستادی، اما شنیدم که مظلومانه ایستادی. شنیدم که دوست و دشمن ایستادند تا بشکنند قلمت را، ایمانت را، آرمانت را، زهی خیال باطل که تو فرزند خمینی بت‌شکن بودی.